Το «τσάμικο», το προσχέδιο, ο Μπλανσάρ, τα «ευήκοα ώτα» και της Λαγκάρντ η μπότα…

Άντε άλλη μια γυροβολιά!

Άντε άλλη μια γυροβολιά!

Ταινία των «Μόντι Πάιθον» αρχίζει να θυμίζει το φάσμα των εκτιμή­σεων για τις συνέπειες της εφαρ­μογής της συμφωνίας Αθήνας – δανειστών. Ιδίως όταν ακούς ποιος λέει τι, ποιος αναιρεί και πώς αναιρεί…

Του Διονύση Ελευθεράτου

Την ώρα που ο Ολιβιέρ Μπλανσάρ, ο πρώ­ην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ προ­ειδοποιεί πως η ελληνική οικονομία δεν αντέ­χει άλλη λιτότητα (για την κοινωνία, φανταζό­μαστε, το ενδιαφέρον του είναι λιγότερο ζωηρό), καθώς και ότι η προβλεπόμενη στο 3ο μνημόνιο «δημοσιονομική προ­σαρμογή» παραμένει «πάνω από τα ορ­θά επίπεδα» και δεν θα αφήσει τη χώρα να βγει «σε ξέφωτο», τα στελέχη της κυ­βέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επιδίδονται σε χαρωπό τσάμικο… Γιατί όχι; Όποιος έκανε «επιτυχώς» την πρώτη, θεμελια­κή «κωλοτούμπα», τις κινήσεις του τσά­μικου τις έχει για πλάκα…

Έλα, τσουπ μια γυροβολιά και θα πιά­σουμε από τα αραχνιασμένα ράφια της αλήστου μνήμης σαμαροβενιζελικής αρ­λουμπολογίας δυο – τρία «ισοδύναμα». Και τρία και τέσσερα, άμα λάχει…

Έλα, τσουπ, δεύτερη γυροβολιά και από το νέο ράφι θα αδράξουμε ένα «παράλληλο πρό­γραμμα». Ο στερούμενος ευρηματικότητας Σα­μαράς αδυνατούσε να καταλάβει πόσο κατα­γέλαστο γινόταν το θεωρητικό σχήμα «σχίζω τα μνημόνια εφαρμόζοντάς τα». Αντιθέτως, το «παράλληλο πρόγραμμα» ηχεί εγκυρότερο, βρε αδελφέ. Φανερώνει κάτι σαν σχέδιο.

Αφήστε που οι αθεράπευτα ρομαντικοί μπο­ρούν να διαγνώσουν στην …ιδιοφυή σύλληψη του «παράλληλου προγράμματος» κάτι από τα σαμποτάζ ηρωικών εποχών. Καθ’ όλη την ημέ­ρα θα παριστάνουμε μπροστά στους δανειστές τα καλά παιδιά, αλλά την κατάλληλη στιγμή θα τους πιάνουμε στον ύπνο, ξεγλιστρώντας σαν χέλια από τα μπλόκα των ελέγχων και των αξι­ολογήσεων. Κάτω από τη μύτη τους θα τους «την φέρνουμε»….

Οπότε, άντε μία ακόμη γυροβολιά, να πιά­σουμε κανένα τεύχος του «Μικρού Ήρωα» και στη συνέχεια να αφήσουμε το τσάμικο για χά­ρη του ζεϊμπέκικου και του Μιχάλη Γενίτσαρη – μόνο που κι αυτός καλείται να …μεταρρυθ­μιστεί: Θα σαλτάρω, θα σαλτάρω, τη ρεζέρ­βα να τους πάρω. Πήδα στο τζιπ, Γιώργο Θα­λάσση, τρία ισοδύναμα ο Σόιμπλε να χάσει… Δώσ’τα στον Σπίθα, που περιμένει ήδη, να τα κάνει «πρόγραμμα», το χέρι του Ευκλείδη. Κά­πως έτσι…

Έλα, τσουπ, κι άλλη γυροβολιά. Και μερικές ακόμη απανωτές, για να ζαλιστούμε (σαν από πιοτό ευτυχίας) και να μην πάρουμε για τα καλά χαμπάρι τι ακριβώς αλλάζει – επί τα χείρω- στη ρύθμιση των 100 δόσεων (νόμος 4321/2015), για τους οφειλέτες των ασφαλιστικών ταμείων. Να μην πολυκαταλαβαίνουμε πόσος επιπλέον τόκος τους επιβαρύνει, ούτε ν’ αντιλαμβανό­μαστε πόσο μειώνονται οι, καθορισμένες υπο­τίθεται, δόσεις.

Διότι όταν λέμε κάτι το εννοούμε, κύριοι. Είπαμε ότι αυτή η κυβέρνηση θα έχει την ικα­νότητα να τηρεί τα συμφωνηθέντα και ταυτο­χρόνως να τα αλλάζει. Το είπαμε ή όχι; Ε, αυ­τή ακριβώς την αποφασιστικότητα αποδεικνύει και επιδεικνύει με τη φαλκίδευση της ρύθμισης των «100 δόσεων». Συνάφθηκε η συμφωνία με τους οφειλέτες και στη διαδικασία της εφαρμο­γής τροποποιείται.

Τόλμη κι ευελιξία, κύριοι. Κι όσοι αχαΐρευ­τοι, εκεί στη γαλαρία, φώναξαν «εμείς νομίζα­με ότι αυτό το λέγατε για να ξεφύγουμε κάπως από τους πιστωτές κι όχι για να ξεγελάσετε τους οφειλέτες», να σηκωθούν όρθιοι και να ομολο­γήσουν από ποιο ακριβώς κουσούρι πάσχουν. Από αρρωστημένη ανυπομονησία; Από αρι­στερίστικη έλλειψη ρεαλισμού; Από δογματι­κή έχθρα στο ευρώ; Ομολογείτε και μετανοείτε…

Τσουπ, άντε μία ακόμη γυροβολιά. Διότι μπορεί ο Μπλανσάρ, δηλαδή ένας «πρώην» του ΔΝΤ, να αναγνωρίζει το προφανές, αλλά η έχουσα ανώτατο θεσμικό ρόλο στο ευαγές ίδρυ­μα, η Κριστίν Λαγκάρντ, αξιώνει από την κυ­βέρνηση επιπρόσθετες περικοπές 1,35 δισεκα­τομμυρίου. Και πότε; Σχεδόν προτού προλάβει η «Βουλή των προθύμων» να υπερψηφίσει το «κανονικό» πακέτο!

«Τι ακριβώς γιορτάζουμε με τη συγκεκριμέ­νη γυροβολιά;»… Ότι τραβά η ψυχή καθενός. Ίσως το γεγονός ότι «στις ΗΠΑ ο πρωθυπουρ­γός βρήκε ευήκοα ώτα», ειδάλλως θα μας κλω­τσούσε χειρότερα της Λαγκάρντ η μπότα. Νο­είται επίσης και εορτασμός για την επιβίωση της αριστερής ψυχής του ΣΥΡΙΖΑ: Αν η Λα­γκάρντ ζητά κι άλλα, σημαίνει πως δεν τα είχα­με δώσει ήδη όλα. Τι δεν καταλαβαίνεις, άγνω­στε λαϊκιστή;

Δεν είναι ιλαροτραγωδία; Να αναγνωρίζει ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ ότι η λιτότητα του 3ου μνημονίου απειλεί να γί­νει χαριστική βολή μιας ήδη καταρρακωμένης οικονομίας, να διακηρύττει ότι οι στόχοι «δεν βγαίνουν» και να του «βγαίνουν από δεξιά» στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ! Σιωπάτε καλέ, μια χα­ρά «βγαίνει» το όλο πράμα, διότι ξαναβγήκαμε εμείς κυβέρνηση. Οπότε…

Οπότε τι; Α, διαλέξτε «εξήγηση». Από το σχεδόν μεταφυσικό «παράλληλο πρόγραμμα» έως το ελάχιστα παρηγορητικό για τα κοινω­νικά θύματα «εμείς δεν πιστεύουμε στο μνη­μόνιο που θα εφαρμόσουμε», ο μπαχτσές έχει απ’ όλα. Κι ας τα καθιστά «φόλα», τουλάχιστον όσα εξ αυτών παραπέμπουν σε μετρήσιμα μεγέ­θη κι όχι σε νεφελώδεις ηθικολογίες ή σε προ­σφυγές στο δόγμα «There Is Not Alternative» η ίδια η ανάγνωση του Προσχεδίου του προ­ϋπολογισμού.

Τόμος ολόκληρος θα μπορούσε να γραφεί για το πώς ακριβώς όλα αυτά (ναι, όλα!) τα αφή­νει έκθετα το ίδιο το Προσχέδιο του νέου προ­ϋπολογισμού, ενός προϋπολογισμού που εί­ναι κοινό μυστικό ότι θα τηρήσει – κι αυ­τός- την παράδοση: «Πέσαμε έξω στους στόχους, άρα πρέπει να βάλουμε βαθύ­τερα το χέρι μας μέσα στις τσέπες σας, οτιδήποτε κι αν έχει απομείνει εκεί». Πε­ριοριζόμαστε όμως σε ένα παράδειγμα:

Μέχρι πρότινος, αντικείμενο διαφω­νιών κορυφαίων κυβερνητικών στελε­χών ήταν ο ακριβής προσδιορισμός τρι­μήνου του 2016, εντός του οποίου θα επιτυγχανόταν η πολυθρύλητη «επανεκ­κίνηση» της οικονομίας. Σε ποιο τρίμη­νο του 2016 θα έπρεπε να έχουμε έτοι­μο το κόκκινο χαλί για να υποδεχθούμε την «ανάπτυξη», αυτήν που την «πρω­τοείδε» ο Σαμαράς ν’ έρχεται, έστω και αργόσυρτα, το 2012-13; Αν δεν ήταν το πρώ­το θα ήταν το δεύτερο, άντε το τρίτο τρίμηνο…

Αυτά μας έλεγαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και δη τα αρμόδια, του οικονομικού επιτελείου. Κι ύστερα ήλθαν οι συντάκτες του Προσχεδί­ου (δηλαδή πάλι οι επί των οικονομικών θεμά­των υπεύθυνοι) και μας είπαν να αφήσουμε το κόκκινο χαλί στη ναφθαλίνη και να πιάσουμε κόκκινη μελάνη, για να διαγράψουμε μεγαλο­πρεπώς τις αισιόδοξες «προβλέψεις» που δια­τυπώνονταν έως και πριν από 1,5 εβδομάδα… Διότι έπειτα από ύφεση 2,3% για φέτος, θα κα­ταφθάσει – γράφουν- και ύφεση της τάξης του 1,3% το 2016.

Όπερ μεθερμηνευόμενο, στο τέλος του (μη… σωτήριου τελικά) 2016 η Ελλάδα θα συμπλη­ρώνει μία επταετία, κατά τη διάρκεια της οποί­ας η συρρίκνωση της οικονομίας θα έχει φθά­σει στα εξωφρενικά επίπεδα του 30%! Το ΑΕΠ θα συνεχίσει να βυθίζεται. Η επισήμως καταγε­γραμμένη ανεργία, που όλοι ξέρουμε πόσο απέ­χει από την πραγματική, σύμφωνα με τους υπο­λογισμούς του ΔΝΤ θα κυμανθεί στο 26,8% φέ­τος και θα ανέβει στο 27,1% το 2016. Ότι γινό­ταν, συνεχίζεται…

Αλλά, δεν βαριέστε, η εφαρμογή του 3ου μνημονίου (συγγνώμη, ορισμένων «υφεσιακών μέτρων» είναι τώρα ο «πολιτικώς ορθός όρος) θα διαθέτει «αριστερό κοινωνικό πρόσημο», δι­ότι η αναδιανομή της ένδειας (συγγνώμη, των «βαρών») θα είναι δικαιότερη. Αφήστε που θα «κτυπηθεί κι η διαπλοκή». Και στο κάτω- κάτω πολύ δαιμονοποιήθηκε η έννοια «μνημόνιο», που δεν μπορεί, διάβολε, να είναι τόσο επαχθές, εάν θα το εφαρμόζουμε εμείς…

Δεύτερη φορά αριστερά, τα ράσα κάνουν τον παπά, έξω ο «δαίμονας μνημόνιο» από τα λεξικά. Κάπως έτσι η Ελλάδα αλλάζει – κι όσο για τα’ άλλα, ζωή κι αξιοπρέπεια, κουράγιο, δεν πειράζει…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s